Onzekerheid en ongenoegen zijn je beste vrienden

0

Beklim een berg en je weet hoe het voelt

We leven in een gepamperde maatschappij. Wie nog een vooroorlogse opa heeft die graag op de praatstoel zit, krijgt een wereld geschetst die het woord man anders interpreteert dan wij vandaag de dag. “Vroeger; toen waren de mannen nog van staal en de schepen van hout”, is een veel gebezigde term door grootvaders generatie. Zijn we echt zulke pussy’s geworden, zijn we niets meer gewend? Sommigen wel, sommigen niet, maar de waarheid is dat JIJ bepaald wat je wordt en wie je wordt….

Alhoewel we graag klagen, leven we in uitbundigheid; extreme welvaart. Wie ooit in een land verkeerde waar oorlog was of een derde wereldland, weet onmiddellijk wat ik bedoel. De relativiteit van welvaart en geluk is extreem paradoxaal. Zodra het is verworven wordt die welvaart het nieuwe normaal of zelfs het moraal; een situatie waarin we ons berusten. Het gekke is dat dit andersom ook zo is. Wie zich in een oorlogs- of armoede situatie onderdompelt past zich snel aan binnen de omstandigheden die hem zijn gegeven. Ook weten we ons binnen deze beperkte omstandigheden snel innovatieve gebruiken of technieken toe te eigenen die ons helpen aan net dat beetje meer comfort. En geloof me; daar heb ik heel wat van gezien tijdens mijn verblijven in Afghanistan. Wie een extra kussen wist te bemachtigen zodat je rechtop in bed kon lezen was de man. Een kapotte bureaulamp repareren als volleerd elektricien, terwijl je daarvoor nog geen fietsband gelapt omdat je ‘s avonds je brieven aan het thuisfront wilt schrijven. etc.

Gewoonterecht is het sterkste recht op aarde

En eenmaal terug wordt je boos op de vrouw die een vakkenvuller met minachting aanspreekt omdat ze het belachelijk vind dat het favoriete merk pindakaas van haar kinderen al een week niet in de schappen ligt? De meesten passen zich ook aan deze omstandigheden weer razendsnel aan en je vind jezelf gepikeerd omdat de voetbal is afgelast. Dat jij de vrijheid hebt om een potje te kunnen voetballen zou je extreem gelukkig kunnen maken vanuit een bepaald perspectief, maar dat is nu eenmaal niet zo; je perspectief is namelijk die waarin je nu verkeert en ook al weet je dat anderen niet de luxe hebben en ook al heb je daar empathie voor; dat is niet jouw normaal, niet jouw uitgangspunt. De mensen die daar vervolgens niet meer mee om kunnen gaan bestempelen we met PTTS. Gewoonterecht is het sterkste recht op aarde. Maar wat kunnen we hier nu van leren?

De essentie ligt in het feit dat de meeste mensen nooit zullen komen waar ze graag willen zijn omdat ze nooit stoppen met klagen over de plek waar ze nu zijn. Onze maatschappij, niet voor niets een verzorgingsstaat genoemd, kent zoveel welvaart dat we geen triggers meer hebben om het beste uit onszelf te halen. technologie en welvaart is onze wensen voorbij. Ieder probleem is op te lossen middels bol.com en amazon, althans dat denken we. Langs de weg van de minste weerstand is hoe je onze generatie het best kunt omschrijven en het wordt nog aangemoedigd ook in de meest inspirerende qoutes; “work smarter, not harder”. Prima adviezen, maar je moet ze wel interpreteren op het juiste niveau.

Ervaring is dat wat je krijgt wanneer je niet krijgt wat je wil.

We zitten niet meer verlegen om een extra kussen of een bureaulamp. Materialistisch gezien zijn er maar weinig uitdagingen al hebben we natuurlijk allemaal die ene mooie droomauto, maar we weten dat we die toch niet kunnen kopen, Toch? We hebben allemaal die droombaan voor ogen, maar dat is voor mij niet weg gelegd. Toch? We hebben een droomreis voor ogen die we ooit nog wel zullen maken; some day, some where… Of toch niet? We zien allemaal dat afgetrainde lijf, maar dat is voor mij niet weg gelegd, toch?Je bent tevreden met wat je hebt, toch?  Wie heeft je vertelt dat tevredenheid iets positiefs is? Het was een leugen, geloof me. Voel je ongenoegen, maar klaag niet en zie het als een kans om het beste uit jezelf te hebben. Als man heb je precies dat nodig!

Als jij niet vind dat je dat alles verdiend, zul je precies dat doen om te zorgen dat je die dingen nooit zult bereiken. Maar wat nu als je die dingen net zo graag zou willen als die bureaulamp om je familie te kunnen schrijven vanuit oorlogsgebied? Wat nu wanneer je je die dingen net zo graag zou willen als ademhalen? Zou je er dan voor gaan? Zou je dan creatief worden, mogelijkheden zoeken om precies dat te bereiken? Ik weet dat je dat zou doen en sterker nog; ik weet dat het je zou lukken. Ook als je niet je eindbestemming kunt zien, ren dan tot aan de horizon en ik beloof je dat wanneer daar eenmaal aangekomen; zul je verder kunnen zien.  beklim ene berg en je zult begrijpen wat ik bedoel. Iedere etappe maakt je moediger, je wilt ook die volgende passage overwinnen als je daar eenmaal bent. Grootse hoogte bereik je door kleine stappen, doelen, onderdeel van een groter geheel.

De waarheid is dat we onrust nodig hebben, uitdaging; we moeten ons ongemakkelijk voelen in bepaalde omstandigheden en onzeker om onszelf te voeden met de wil, de drang om te voelen dat we dat verdienen wat we graag willen. Dat we onze comfort zone durven verlaten om te bereiken wat we graag willen, dat we durven dromen en er voor durven leven; dat we het aandurven belachelijk te worden gemaakt want jij doet waar je gelukkig van wordt en onderweg zul je de grootse groei meemaken; eentje die je zelf niet voor mogelijk had gehouden, maar alsjeblieft vind je passie, jouw droom. Ervaring is dat wat je krijgt wanneer je niet krijgt wat je wil. Wordt een man van staal.

Ga vanavond niet slapen om te dromen, ga slapen met een droom en je zult zien dat je wakker wordt met precies dat, een droom… dat is je horizon, ren er naartoe, buiten je comfort zone, richting de horizon. We strijden niet dezelfde strijd als de generaties die ons voorgingen; maar van staal kunnen we worden!

Comments are closed.